REISVERSLAG ROEMENIE 2008 geschreven door: Fietserke

2 juni 2008:

Inmiddels is het grote avontuur achter de rug, en zit ik aan de Zwarte Zee te verlangen om terug naar huis te gaan, want 'den toerist' uithangen gaat me minder goed af dan 'den avonturier' weet ik nu wel met zekerheid!!! Om de tijd hier wat te doden, begin ik alvast aan mijn reisverslag (foto's voeg ik later toe):

dag 1: 13 mei 2008 luchthaven Budapest-Szabadszallas 110km
Is het de spanning of de duisternis wegens het vroege vertrekuur, ik weet het niet, maar in elk geval dreig ik al mis te rijden in Torhout en Oswald's huis niet te vinden...maar daar ik zoals altijd ruim op tijd ben vertrokken kom ik ook op tijd bij Oswald aan. Bij de buren brandt er al licht, dus onze chauffeur is ook paraat. De rit naar Zaventem verloopt vlot en stil, ik denk dat Oswald en ik ons geestelijk aan het voor bereiden zijn!!! Op de luchthaven geen problemen bij het inchecken van onze fietsen, vlotte vlucht en wat voor ons natuurlijk van cruciaal belang is: onze bagage en fietsen komen op tijd en zonder beschadigingen aan!!! Net buiten het luchthavengebouw monteert Oswald onze fietsen in een mum van tijd. Ondertussen zoek ik een oplossing om onze dozen kwijt te geraken. Een man aan een loket zegt me de dozen tegen de gevel rechtover zijn loket te plaatsen, hij zorgt dan wel dat ze weg geraken...zo gezegd, zo gedaan, ik ben ze kwijt!!!

Bij het opladen van de bagage ondervind ik dat mijn Ortliebtassen toch wel tijdbesparend zijn, want ik ben vlugger klaar dan Oswald, die feitelijk afgedankte fietstassen meenam, met de bedoeling die na de reis weg te doen.

Tijdens het oppompen van de banden bega ik een fout: ik heb de soupappe scheefgetrokken en er zit verlies op de band...Oswald steekt dus meteen mijn reserveband, de andere is goed voor de vuilbak...hopelijk komt dat goed!?Rond een uur of 10 zijn we vertrekkensklaar, maar we vinden geen andere weg dan een autosnelweg om de luchthaven te verlaten!!!!We keren nog eens terug naar de luchthaven, waar iemand ons aanraadt een busje te nemen...maar we worden geweigerd met ons fietsen door de buschauffeur...Tenslotte leggen we ons probleem voor aan de politie die er toevallig staat, en die geeft ons toelating op de snelweg te fietsen voor die 4 km.Zonder pechstrook, rijden we op een soort grindweg naast de voorbijrazende auto's...we zijn dan ook blij heelhuids op de gewone weg aan te komen.Het samen fietsen valt qua tempo mee voor 2 mensen die nooit eerder samen fietsten, maar het is hier natuurlijk supervlak, dus wat het zal worden eens het begint ter klimmen,wat mij betreft, is voor ons beiden nog een groot vraagteken.We vorderen goed, en doen ons (achteraf bekeken vast menu voor onderweg) inkopen: bananen, sinaasappels, drinkyogurt, kaas en water.

Rond 18 u vinden we een goedkoop pension in Szabadszallas: Hotel Pellikan. Een klein maar proper kamertje, we kunnen er ook avondeten en ontbijten morgen vroeg. Onze fietsen mogen we op de overloop plaatsen, gelukkig draagt Oswald mijn fiets de trappen op, en mag ik me over zijn veel lichtere fiets ontfermen.
Na een superlange dag en toch 110 km vallen we algauw als een blok in slaap, tevreden van onze eerste dag, die zonder noemenswaardige problemen verliep.

dag 2: 14 mei 2008 Szabadszallas-Hodmezovasarhely 129km
Om 06u30 zijn we al weer wakker en vliegen we erin...onze toilette en opladen van de fietsen. Om 07 uur krijgen we een lekker ontbijt opgediend met alles erop en eraan. We krijgen opnieuw mooi weer, met allen tegen de avond wat dreigende druppels, maar daar blijft het bij. Het blijft ongelooflijk plat, met een aanéénschakeling van typisch poesta-landschap met waterputten en plattelandsdorpjes met talrijke ooievaarsnesten op de electriciteitspalen. Nabij Midzent moeten we een veerpont nemen over de Tisza, normaal betalend, maar wij hoeven niet te betalen...die Hongaren vallen wel mee!!!onderweg nemen we ook even de tijd om van een gebakje te genieten.
In een iets grotere stad met een prachtig gebouw met een Jugendstiel dak, vragen we naar een internetcafé...na wat heen en weer gestuurd te worden vinden we er uiteindelijk één, en kan Oswald ons dagboek voor de eerste keer invullen, voor vrienden en familie.

Na 129 km vinden we hotel Kenguru in Hodmezovasorhely, iets duurder maar ook ruimere kamer, we kunnen er weer avondeten, en ontbijten.
Het avondeten is superlekker: een Hongaarse tomatensoep met honing smaakt ons heel erg!!! Onze fietsen staan deze keer op een binnenkoer van het hotel, met camerabewaking achter gesloten poort voor 's nachts.

dag 3: 15 mei 2008 Hodmezovasarhely-Chisineu Cris 114 km
Om 08 u zitten we alweer op onze fietsen, en zetten onze weg verder door de Hongaarse Hoogvlakte, in de warmte en op eindeloos rechte wegen tussen uitgestrekte velden , omringd door vele vogelgeluiden...

Even verstrooid , vragen we bij een splitsing aan twee vrouwen de weg...we krijgen zowaar antwoord in het Nederlands: de jongste vrouw woonde al jaren in Nederland, maar was na de dood van haar vader haar moeder komen helpen op de grote boerderij die ze nu alleen moest runnen.Rond 14 u kwamen we aan in Guyla, laatste grotere plaats voor we de grens van Roemenië bereiken...Ik stel voor aan Oswald om toch nog niet te stoppen, wegens het nog vroege uur, en omdat ik zolang het vlak is het uiterste eruit wil halen. Ook al beloofd ons routeboekje weinig slaapmogelijkheden na Guyla, wagen we het erop...even later steken we de Roemeense grens over en rijden precies een andere wereld binnen...eerste Roemeen die ons opvalt: een weinig elegante fietser, op een krakkemiekige tweewieler met er bovenop een soort portbagage gemonteerd, met daar nog eens op een oud TV-toestel...."raar maar waar" (zie foto).Alles is hier ook precies ouder,vuiler en onverzorgder dan in Hongarije.

We besluiten in het eerste stadje dat we tegenkomen eerst en vooral te eten, dat hebben we dan alvast gehad, voor het geval we in ons tent moeten slapen vannacht!!! Langs de grote weg vragen we "este un restaurant?"...en ja er blijkt er één te zijn...maar we komen precies in een soort sloppenwijk terecht, en kunnen haast niet geloven dat we hier een restaurant zullen vinden...we vragen het 3 , 4 keer opnieuw en telkens wordt ons bevestigt dat er hier iets moet zijn, maar waar???...plots zien we inderdaad een uitgangbord en wordt het ongelooflijke waar...een proper terras, een vriendelijke kelner(die zelfs elke fooi weigert!) en lekker eten en bovendien spotgoedkoop!!!
Nu op zoek naar "un hotel" "un penseonea" of een plekje om onze tent te zetten...
Bijna onmiddellijk botsen we op een chique ogend hotel langs de grote baan "hotel Cris"...we gaan toch maar eens informeren naar de prijs, en we vinden het nog meevallen en boeken onze kamer. Een douchke kan ongelooflijk deugd doen na weer eens 128 km fietsen .
Morgen bereiken we de bergen, en ik maak me een beetje zorgen of ik mijn goed imago van de eerste dagen wel zal kunnen hoog houden?!?
We zien wel…

dag4: 16mei 2008 Chisineu Cris-Halmagiu 128km
Het wordt stilaan een traditie, om 08 u zijn we al terug aan het fietsen...typische Roemeense dorpen volgen elkaar snel op, paard en kar tussen vrachtwagens en auto's en overstekend pluimvee, ja zelfs varkens...dat vinden we al lang niet meer abnormaal... alles went, ook de slechte wegen, die onze constante aandacht vergen!!
Rond de middag verschijnen de eerste bergen in het zicht, maar nog niet in de kuiten, al komt er stilaan een eind aan de lange rechte en vlakke wegen...we zijn al blij dat het af en toe eens draait...

Later op de dag moet ik al enkele keren afstappen op serieuze hellingen, en toch hoop ik te verbeteren, maar na 114 km vinden we een pensionneke in Halmagiu en het is genoeg geweest voor vandaag. . Samen met ons kwam hier een fietsende Fransman aan, waarmee we een stukje samen fietsten: die is al van april onderweg, vanuit Frankrijk dus,en rijdt nu richting Boekarest, en dan helemaal weer terug naar Frankrijk...pffffff "chapeau". Na het avondeten wist hij ons nog te vertellen dat hij altijd zes maanden werkt als tuinman, en dan zes maanden erop uit trekt met zijn fiets, zo had hij al grote delen van Afrika gedaan, maar nu dus vooral Europa, hij sliep al enkele nachten samen met de herders onder de blote hemel!!!...sommigen zijn dus nog avontuurlijker dan wij....

Vandaag kwamen we ook langs onnoemelijk veel "wegenwerken" ,maar die moet je je niet voorstellen zoals bij ons, veel wordt hier nog met de hand en de schop gedaan...bulldozers zie je niet. Vriendelijke mensen hier overal, herders roepen ons vanuit de velden toe, die zijn waarschijnlijk blij eens een mens te zien. We worden ook regelmatig om sigaretten gevraagd, maar brute pech, niet één van ons rookt!!
Roemeens, zeker geschreven, is beter te verstaan dan Hongaars, dus dat is ook al een pluspunt voor de communicatie.

In Brad, op een uurtje rijden van ons pension zou er een internetcafé zijn, dus morgen wordt ons dagboek upgedate.

dag 5: 17 mei 2008 Halmagiu-Lupsa 90km
Deze morgen was het verzamelen geblazen van alle paardenkarren uit de nabije omgeving voor ons pension. Terwijl de baasjes een stevige tas sterke koffie kwamen drinken in het café anex ons pension, stonden de paarden netjes achter elkaar opgesteld hooi te eten uit de kar van hun voorganger...grappig zicht in feite !! In de loop van de dag zien we dan ook tientallen mensen "hard labeur" leveren op de velden.

Daar we zo vroeg geen ontbijt kunnen krijgen in ons pension vertrekken we op een lege maag...maar vinden weldra een plaats waar we een ontbijt opgediend krijgen om U tegen te zeggen (feta met komkommer,tomaten,olijven,groene kool, brood,vruchtenthee...) , in een zaal getooid precies voor een feestmaal, waar wij met z'n tweetjes zitten...we voelen ons als koningen zo rijk!!!
Algauw bereiken we Brad, waar we op zoek gaan naar een internetcafé, en op aanwijzingen van een taxichauffeur vinden we die ook. In ons routeboekje lezen we dat we onze fietsen hier beter niet onbeheerd achterlaten, dus Oswald stapt alleen binnen, terwijl ik de fietsen bewaak.
Het wordt stilaan menens met de beklimmingen ...op en neer, en dan biedt zich de eerste "col" aan, de "Vulcan" , en die vergt het uiterste van mezelf. Al vind ik dat ik het er redelijk vanaf bracht, 's avonds voel ik mijn kuiten wel ferm tegenwerken als ik de trap op ga in het pension !!! Achteraf bekeken was het vooral het gebrek aan klimervaring die me hier parten heeft gespeeld, maar na dagen fietsen in de Karpaten leer je wel sneller klein schakelen en je krachten doseren, en dan gaat alles stukken beter.

Feitelijk waren van plan te overnachten in het klooster zoals aangegeven in ons routeboekje, maar toen we de oprit namen naar het klooster bemerkten we op een zijwegje pension Apuseana, en ook de orthodoxe kloosterling die ons spontaan tegemoet liep raadde ons aan daar te gaan logeren. We mochten wel het klooster bezoeken, wat we ook deden nadat we gedoucht hadden en ons wat "deftiger" gekleed. Het kerkje dateert uit de 15de eeuw , en in de nieuwe kerk waren de "vespers" bezig, maar we mochten binnen...heel andere sfeer dan in onze hedendaagse katholieke kerken ...Oswald nam de klank van het gezang op...iets speciaals!! O ja, bijna vergeten: vandaag reden we "maar" 90 km.

dag 6: 18 mei 2008 Lupsa-Cluj Napoca 107 km
Als ik gisteren de wegen erbarmelijk noemde, dan weet ik niet hoe ik ze vandaag moet noemen?!...hopeloos misschien?!... eens te meer valt hier vooral het grote contrast op tussen enerzijds de moderne en anderzijds de traditionele dingen: modern geklede jongeren lopen naast oudere mensen met een duidelijk onverzorgd gebit, gekleed in sobere zwarte kleren met eronder vaak twee paar wollen sokken.

We rijden km' s en km' s door "hoofdstraten" die er niet uitzien, met gevaarlijk grote diepe putten, waar iedereen naar eigen goeddunken maar door elkaar zigzagt, auto's, paardenkarren, ganzen,voetgangers, en...twee eenzame fietsers!!!

Als je dan in een grotere plaats komt, waar de wegen al niet veel beter zijn, komt er nog een andere typisch Roemeens verschijnsel onze pret bederven : aan de verkeerslichten is er een soort aftelsysteem, zodat je precies weet wanneer het licht op groen zal springen....met alle gevolgen van dien: als het licht groen wordt, starten de Roemeense chauffeurs zonder op iets te letten, precies de start van een formule1 wedstrijd, dus maak je je als voetganger maar best uit de voeten!!!!
Deze morgen was het landschap wel heel genietbaar, prachtige vallei met mooie uitzichten. Ook het klimmen ging me precies al veel beter af vandaag, ik kan beter en beter doseren, wat ook nodig was, want we hadden een klim van rond de 5 km met 8%. Dan zou je denken, ok je hebt dan toch een leuke afdaling daarna....niks is minder waar, die afdaling was hels vandaag, we daalden bijna even traag als we klommen, vanwege de wegentoestand en het daardoor zigzaggend verkeer..Oswald vergeleek het met een down-hill ervaring ...in ieder geval heb ik in Roemenië heel wat stuurvaardigheid kunnen bijkweken !!!

's Avonds na weer eens 107 km, logeren we in een grote autorijke stad Cluj-Napoca , dicht bij het oude stadcentrum , en doen we voor het eerst eens een stadswandeling. Ook een unicum: we beschikken vandaag over een ligbad ...deed dat even deugd zeg!!
In het internetcafé leren we iemand kennen afkomstig uit Deerlijk, die ginder en bedrijfje heeft, en op zijn aanraden gaan we eten bij "Marty's", ik eet er een heel lekkere chicken bombay met curry. En als ik een wisselkantoortje zie wissel ik de rest van mijn Hongaars geld uit, wat Oswald enkele dagen nadien ook probeerde, maar blijkbaar lukte dat niet meer, dieper het binnenland in weigerden ze Hongaars geld te wisselen.

dag 7: 19 mei 2008 Cluj Napoca-Beclean 107km
Net naast ons hotel is een bankautomaat, waar ik me ga "bevoorraden", want ik denk dat dit misschien de laatste kans op "bijtanken" wordt in vele km' s. Toen we hier gisteravond (zondag) aankwamen was het druk, maar de maandagmorgenspits in Cluj Napoca, was een hectische toestand...het mooie dal waar we daarna in terecht kwamen was dus een verademing, te meer we hier zelfs mooiere wegen hadden...

Ik krijg de indruk dat het klimmen me iets minder goed afgaat vandaag, alhoewel ik een klim van 6 km aan 8% weer haal met slechts 2 korte drink-stops, want het is een hete dag, deze morgen was het om 09 u al warm!!Tijdens die beklimming worden we voorbijgestoken door een paardenkar met aan de teugels een vrouw, in de kar een jongere vrouw met een borelingske in de armen. Oswald heeft nog adem over om een praatje te slaan, terwijl ik al blij ben ongeveer te kunnen volgen...De afdaling is vandaag en droom, mooie baan, minder verkeer..een topsnelheid van 44 kunnen halen zelfs. Ik hoop morgen voldoende gerecupereerd te zijn, om er weer tegenaan te kunnen, maar mijn benen voelen af en toe als lood aan...

We passeren weer talrijke armoedige dorpen, waarbij het ons opvalt dat er wel steeds mooie vernieuwde kerken gebouwd worden, terwijl de banen er erbarmelijk bij liggen en de mensen in krotten wonen.
Daar ons routeboekje ons weer weinig goeds beloofd qua logement, spelen we wat rantsoenering betreft op zeker en laten geen gelegenheid voorbij gaan, in Dej eten we zelfs een eclairke.
Bij km 107 in Beclean vragen we naar logeermogelijkheden, en we hebben alweer geluk: iets verderop vinden we een pension, 80 lei voor een kamer zonder ontbijt, maar we kunnen er wel een ontbijt krijgen. Voor het avondmaal zullen we naar het nabije "centrum" moeten gaan.
We besluiten die ene km tot het centrum te voet te doen, is eens iets anders...en eten een lekkere tonijnsalade met rare frieten. Toen we buitenkwamen begon het te donderen en bliksemen en moesten we het haast op een lopen zetten om nog droog terug in ons pension aan te komen. Toen
de hel losbarstte waren we gelukkig net aangekomen en probeerde ik nog foto's te nemen van de enorme bliksemschichten...met weinig succes helaas.
We zijn er nog niet helemaal uit hoe we morgen het probleem aangegeven in ons routeboekje zullen aanpakken: ofwel moeten we een stuk heel drukke weg nemen, waar we al onze buik vol van hebben sedert deze morgen...ofwel moeten we een trein nemen rond km 30 morgen, maar met onze fietsen en bagage is dat ook niet echt evident, want de Roemeense spoorwegen zijn daar niet op voorzien denken we.

dag 8: 20 mei 2008 Beclean-Vatra Dornei 46km (+trein)
We hebben besloten dan toch maar de trein te nemen in Nasaud...na een 30 km fietsen en wat rondvragen en zoeken naar "la gara" komen we aan op een schijnbaar verlaten station, maar een man kan ons toch vertellen dat we om 13u45 een trein hebben naar Vatra Dornei, en dat we onze fietsen ook op de trein mogen meedoen....5 uur wachten dus...wat nu??...we rijden opnieuw het stadcentrum in en doen onze inkopen om te eten en in het stadspark instaleren we ons op een bankje. Oswald besluit zijn fiets eens op te kuisen...ik geniet gewoon van de rust en mijn tak druiven. We bespreken ook hoe we het aan boord zullen leggen om met fiets en bagage op die trein te geraken: ik heb nog mijn "turkentas" die ik ook voor op het vliegtuig gebruikte ,waarin ik al mijn bagage kan groeperen, en Oswald vond een gelijkaardige tas te koop in het winkeltje waar we onze inkopen deden. Vol goeie moed propt Oswald zijn bagage in de zak die toch iets minder breed leek dan de mijne...en ja uiteindelijk scheurt de zijkant, en moeten we met riemen proberen alles samen te houden, maar oké voor 1 treinrit zou dan moeten lukken!!!

Veel te vroeg rijden we alweer richting station, alwaar er al een hele troep volk geduldig zit te wachten op de trein, in een verzengende hitte...moderne jongeren, naast zigeuners en oudere traditioneel geklede mensen. We krijgen ruim de tijd om te bestuderen hoe die treinen er uitzien, hoe hoog we onze fietsen zullen moeten tillen, en hoeveel tijd we hebben om op te laden...maar het blijft een spannend moment eens we echt moeten op de trein geraken. Ik stap zoals afgesproken eerst in en Oswald heeft alles aan...ik "foefel" de tassen en de fietsen ergens waar ik ruimte vind en ...we zitten erop, dus alles ok voorlopig. Weet wel, dat die treinen dus geen aparte ruimte hebben voor fietsen of zo, dus onze twee fietsen stonden feitelijk tussen de overgang tussen 2 wagons en het toilet...alles te versperren!!! Om de haverklap moet Oswald de fietsen verschuiven om iemand door te laten of de toiletdeur vrij te maken...Er blijkt ook een probleem te zijn met onze tickets, ik had nochtans duidelijk "con due bicicletta " uitgesproken, maar blijkbaar hebben we niet betaald voor de fietsen. Eerst wordt daar nogal druk over gedaan, maar uiteindelijk is alles ok. Toch kunnen we nog een praatje maken met een toerisme-student die in ons compartiment zit en we komen o.a. te weten dat berg die we langsrijden "ei" noemt , het Roemeense woord ben ik helaas vergeten, maar de reden waarom is duidelijk. We komen doorheen 7 tunnels (en dan is het steeds pikdonker op de trein...) in een prachtig berglandschap terecht, nu dus midden in de Karpaten.

Het uitstappen verloopt ietske vlotter omdat we nu hulp krijgen van de student. Nu nog onze bagage op de fiets monteren en logement zoeken...
Daar we nog niet veel gefietst hebben vandaag, hebben we de neiging, uit die grote stad te willen en daar iets te zoeken, maar we ondervinden al snel dat de meeste hotels en pensions gesloten zijn, want die student had ons ook verteld dat het daar vooral gekend was voor het skiën, en nu dus geen ski-seizoen. Dus na een tijdje fietsen en voor gesloten deuren staan, besluiten we toch terug te keren richting Vatra Dornei, en bemerken we toch een hotel dat we gemist hadden en wel open is.

dag 9: 21 mei 2008 Vatra Dornei-Motel Cristina bij stuwmeer 121km
We zijn het er beiden over eens dat dit parcours door de vallei van de Bistrita en langs het stuwmeer, het mooiste stuk van de hele reis is.
Al zijn we nu midden de Karpaten, het klimmen valt mee, alleen tegen de avond krijgen we enkelen lange klimmen van 6 tot 8 % , maar die kan ik al goed aan, ik kan zelfs bijna Oswald volgen.
Ook de leukste anekdote van deze reis overkomt ons vandaag: deze middag zitten we op een bankje in de schaduw te genieten van onze boterhammekes, en plots zien we van de overkant van de baan een klein vrouwtje de straat oversteken...in de handen heeft ze een porseleinen koffiekan en twee tasjes...als ze bij ons is vertelt ze één en ander wat we niet echt begrijpen, ondertussen kruistekens aan het slaan, zoals we hier wel meer zien. We krijgen als het ware een kan vers gezette koffie aangeboden !!! De mensen zijn hier allemaal even vriendelijk, en ook de kinderen zwaaien en roepen ons toe.

In de late namiddag wordt het overtrokken, en krijgen we onze eerste echte onweersbuien (en tevens laatste) te verwerken...meteen de volle lading , ik denk dat mijn schoenen zeker 3 dagen nodig zullen hebben om nog eens droog te geraken...nu ben ik jaloers op Oswald's sandalen!!
We zijn al gewoon geraakt aan de loslopende honden onderweg, waar we -door de info die we kregen voor ons vertrek -een beetje bang voor waren, maar feitelijk valt dat nog best mee, al heeft Oswald enkele dagen geleden toch de schrik van zijn leven gehad: hij reed een 50 tal meter voor mij uit, toen ik hem plots van zijn fiets zag springen, met naast hem een grote herdershond...toen moest ik daar ook nog voorbij, dus je kunt je voorstellen hoe ik me voelde...Achteraf kreeg ik het hele verhaal te horen: die hond kwam dus niet gewoon blaffend naar hem toe, maar direct grommend met ontblote tanden...dus dacht Oswald "ik gebruik mijn fiets als barrière tussen mij en dat monster !!" , maar gelukkig kon de herder zijn hond net op tijd tot de orde roepen.

In dit verband kan ik wel vertellen dat zo'n toestelletje (dazer genoemd) dat een geluid produceert alleen hoorbaar voor honden, wel effect heeft, was ik blij dat ik die van Oswald mocht aan mijn stuur hangen...terwijl hij in geval van nood zijn drinkbus leegspoot op de "aanvallers" in kwestie...werkt ook, alleen jammer dat je je drank dan kwijt bent!!

dag 10: Bacaz-"middle of nowhere" 122km
Vandaag passeren we heel armoedige dorpen, en rijden we km's op onverharde wegen. Door de overvloedige regen van gisteren zijn die aardewegen omgetoverd in modderpoelen. Waar Oswald nogal geroutineerd door de plassen navigeert, dreig ik alle moed te verliezen. Tegen de avond komen we zelfs langs een dorp waar de mensen ons stomverbaasd vragen hoe wij daar in godsnaam zijn terechtgekomen, want hun dorp (Bucius) staat toch op geen enkele kaart...(op de onze dus wel).We doen er "inkopen" , want het wordt laat en we zijn overtuigd dat het "surviven" wordt...er is haast niks te krijgen in het winkeltje: van drank alleen bier en een "klikske" tonic in een geopende plastiekfles...!! Twee bruine bananen en de onvermijdelijk conservedoos met leverpaté, die ons al enkele keren redde van de droge boterham en een wit brood...ons avondmaal voor de dag. We komen langs zo'n waterput te midden de velden en besluiten dan maar ons drinkwater daar te putten, het water ziet er helder uit, maar heeft toch een "aardesmaakske". Nu nog een geschikt plaatsje zoeken om ons tentje op te slaan, ondertussen worden we haast opgegeten door de honderden muggen.

Ten einde raad zetten we ons tentje op , feitelijk midden een iets afgelegen boerenpad, pas als we in de tent zitten denken we eraan "er zal hier morgenvroeg wel geen boer langs moeten komen met zijn kar zeker!?" Best wel spannend, proberen de slaap te vinden in je tentje ergens "in the middle of nowhere"...maar gelukkig ben je toch wel vermoeid genoeg na zo'n dag, en val je nogal snel in slaap, met een prachtig vogelgezang als slaapliedje.

dag 11: 23 mei 2008 "ergens te velde" - Barlat 94 km
Nog vroeger uit de veren als gewoonlijk, vertrekken we nog voor 08u op zoek naar een winkeltje, want als ontbijt blijft ons alleen nog elk een sinaasappel die we gisteravond in de tent maar niet hebben opgegeten, kwestie van toch een beetje "proper huis" te houden. Klimmen zonder ontbijt valt niet echt mee moet ik zeggen, het is dan ook een ware feestmaaltijd als we wonder boven wonder een pot choco kunnen kopen en ons te goed doen aan dikbesmeerde boterhammen. Telkens we ook maar iets van winkeltje tegenkomen ravitaileren we ons, want we hebben om de haverklap honger.

Oswald heeft breuk aan een spaak, en om die te herstellen mist hij een stuk gereedschap. "Als ik iemand zie die aan auto's werkt of zo , dan zullen die me wel kunnen helpen " zegt hij. Niet veel verder zien we een zigeunerfamilie die in geimproviseerde tenten woont langs de weg, en de mannen sleutelen aan hun autowrakken. Oswald stapt erop af en we krijgen onmiddellijk hulp en veel belangstelling van de kinderen. Een oude roestte tang doet de klus, maar begeeft het ook tijdens het gesleur... Oswald stopt de man wat geld toe zodat hij op zijn minst een nieuwe tang kan kopen. We vragen of we een souvenier-foto mogen nemen en meteen poseert de hele familie trots voor onze camera, en de kinderen willen de foto zien op onze display. Bij het wegrijden weten we niet goed of we nu wel genoeg geld hebben gegeven aan die mensen en blijft ons een ongemakkelijk gevoel achtervolgen...

Heel veel klimwerk vandaag, de uitlopers van de Karpaten zijn zwaarder dan de Karpaten zelf...hellingen van meer dan 8 % volgen elkaar op.
Een comfortabele afdaling qua wegkwaliteit baart me toch zorgen omdat het wegdek er nat bij ligt en in die haarspeldbochten met goed 20 kg bagage kun je nu één maal niet ten volle op je remmen rekenen.

Na 2 dagen ploeteren door de modder en heel armoedige dorpen en mensen te hebben gezien, is het toch fijn weer in de "beschaafde" wereld te komen, en in Barlat in hotel Moldova, is het contrast met ons vogelzang-slaapliedje van gisteravond dan ook groot...er staat een muziekgroep op het plein net voor ons hotel ongelooflijk kabaal te maken. Dat nemen we er dan ook maar bij, want de luxe van een douche en ons kleren uitwassen kunnen we nu wel appreciëren.

dag 12: 24 mei 2008 Barlat - Galati 108 km
Eerste dat we doen bij onze start vandaag is een apotheek zoeken, want we hebben nogal wat last van de jeuk door die verdomde muggenbeten van enkele dagen terug...Eens we de stad uit zijn , krijgen we weer mooie en vlakkere landschappen, we verlaten de bergen, maar voelen het nog niet echt, want klimmetjes van 2 à 3 km aan 8% zijn nog steeds normaal. We bereiken nu feitelijk het enorme Donau delta-gebied. Na 108 km vinden we en hotelletje in Galati. Daar er in het hotel precies een feest gaande is, en we toch nog op internetjacht willen deze avond, besluiten we een stadswandeling te maken en een leuk restaurantje te zoeken. We eten buiten op een gezellig
terras, en voor het eerst gaan we pas richting ons hotel als het al wat duister wordt...we zijn laat..hahha ..zal wel 21u30 geweest zijn!!!

dag 13: 25mei 2008 Galati-Tulcea 85km
Deze morgen wuift onze vriendelijke receptioniste ons uit aan het hotel. We rijden een klein stukje langs de Donau, langs en soort jaagpad, en dan moeten we een veerboot nemen naar de overkant. Precies weer een ander hoofdstuk, want we krijgen een totaal nieuw landschap: een soort vogelparadijs (zoals alle delta-gebieden veronderstel ik) ...rietstukken, lelies, water alom, veel vogelgezang, maar we krijgen ze niet te zien. Na de rode klaproosvelden en de gele koolzaadvelden , worden we nu op prachtige paarse bloemvelden getrakteerd. De wegbedekking is vandaag uitzonderlijk goed, en daar genieten we met volle teugen van (soms is geluk...heel gewoon)!! Wij die dachten stilaan "bergaf" naar de Zwarte Zee te glijden...niks van: de beklimmingen blijven maar komen, vandaag zelfs eentje van 10 % gedurende anderhalve km...ik was echt goed, zelfs Oswald bevestigde het.

Na onze inkopen zoeken we een rustig plaatsje om te genieten van ons middageten...we instaleren ons in de schaduw van en kapelletje op een muurtje. Het wordt smullen: bananen, sinaasappels, lekker vers brood, smeerkaas, ja zelfs een reep chocolade en drinkyogurt, vandaag hebben we echt niks tekort!! Terwijl we onze boterhammen aan het smeren zijn, komen drie zigeunermeisjes, in mooie lange rokken, naar ons toe. We hebben al snel begrepen dat ze feitelijk honger hebben, en dus smeren we ook voor hen een stuk brood met kaas. Ze lijken heel tevreden en lief. Maar...plots komen van alle kanten kinderen naar ons toegelopen, en worden we als het ware "overvallen" , want als die kinderen ons fruit zien worden ze haast gek... we doen ons uiterste best om iedereen tevreden te stellen, snijden onze bananen in drie stukken, onze sinaasappels in partjes, en spelen "de barmhartige samaritaan"...Maar enkele van die kleine gasten kunnen hun verlangen niet meer bedwingen en grijpen naar een banaan en zijn er vandoor. Als ze het stuk chocolade zien wordt het nog erger...Ondertussen hadden Oswald en ik al tegen elkaar gezegd "we zouden het hier beter aftrappen zeker!?" en waren zo goed en zo kwaad als we konden alles aan het verzamelen. Toen ik het stuk chocolade in mijn stuurtas wou steken, zag ik plots zes handen mijn stuurtas induiken...ik kon de chocolade nog nipt redden en vluchtte...toen ik achterom keek, zag ik Oswald ook wegrijden en er hingen precies drie kinderen achteraan zijn fiets. Oef... was dat efkes spannend!!! ....Enkele km verder durfden we toch nog eens stoppen en aten we in de schaduw van een boom wat ons nog restte. Ik stelde vast dat ik toch mijn smeermes en mijn zakmes mistte, maar ok, dat was nu nog het minste. Feitelijk is het vooral erg dat die kinderen honger hebben.

Redelijk vroeg komen we in Tulcea aan , precies de Belgische kust, en na een internetstop genieten we dan ook van een lekker ijsje langs "de promenade" .
Een taxichauffeur wijst ons waar we een pension kunnen vinden: Pensiune "Egreta Alba" , de "witte reiger". Terwijl Oswald binnen gaat informeren blijf ik bij de fietsen, want we hebben daar een beetje een onveilig gevoel. Wij niet alleen blijkt, want als de receptioniste de kamer gaat tonen, sluit ze gewoonweg de ingangdeur af....Onze fietsen mogen we gewoon in de inkomhall van het hotel plaatsen. De receptioniste spreekt Frans, en we zijn er zoals zo vaak de enige klanten, dus worden we in de watten gelegd.

dag14: 26 mei 2008 Tulcea- Baia 80km
Daar Oswald's vrouw Lieve binnen drie dagen aankomt in Varna, besluiten we het wat rustiger aan te doen en de rest van de km' s ongeveer in 3 te verdelen , wat op ongeveer 80 km per dag neerkomt.
De morgen zetten we alweer in met een beklimming, niet te steil, maar wel 7 km lang. We zitten nog steeds in het waterrijke gebied van de Donau-delta, en nabij een ruïne op een heuveltop- die er ons aan herinnert dat we de limes-route fietsen (limes=grens van het Romeinse rijk)- beklimmen we een uitkijktoren om te genieten van het vergezicht.

Eerst ontmoeten we een Frans koppel dat uit de richting van Constanta kwam gefietst,en klaagt over de waterkwaliteit van de Zwarte Zee. Ze waren ook in Budapest gestart, maar hadden de meer zuidelijke en vlakkere kant van Roemenie gedaan. Later op de dag zien we twee opmerkelijk jonge Fransmannen: het zijn ornithologen, en ze sleuren dan ook heel wat foto en filmmateriaal mee in een karretje achter hun fiets. We hebben een leuk gesprek met de twee, die enkele dagen ervoor dachten dat hun geplande trip van 120 dagen na 20 dagen zou afgelopen zijn. Ze slapen bijna altijd in de vrije natuur, en deze keer hadden ze geen boom in de omgeving om hun fietsen aan vast te maken, en ja , je raad het al: 's morgens fietsen en karretje FOETSIE !!! Eén dag later vond de politie hun materiaal terug...euforie natuurlijk!!

Ze trekken richting Kazakstan, en hebben zelfs al beren van dichtbij kunnen filmen...voor een eerste fietsreis, kan dat wel tellen. Ze waren trots ons te vertellen dat ze gisteren hun 1000st km hadden gevierd, en keken toch nogal op, dat twee zo'n "oudjes" er al 1400 km hadden opzitten in 2 weken. Ziehier de blog van die avontuurlijke jonge gasten: VELORNITHOBLOG.
We overnachten in pensiune Razelm in Baia, en ook hier zijn we als kind aan huis, want weer zowat de enige logees. Klein probleemke vandaag, we krijgen maar geen warm water, dus neem ik maar en koude douche, wat Oswald toch niet echt ziet zitten...

dag15: 27 mei 2008 Baia-Eforie Sud (nabij Constanta) 97 km
Als ontbijt krijgen we bruin brood, spiegeleitjes, geitenkaas en tomaten, zodat de helling die we als dessert krijgen opgediend ons niet kan deren, temeer we middenin een landschap met kleurrijke bermen fietsen.
We naderen Constanta, een magische plaats voor ons, want het eindpunt van de limes 3. Het ene hotel, restaurant en pension volgt hier het andere op, en als we het naamplaatje Constanta zien, nemen we ruimschoots de tijd om "bewijsmateriaal" vast te leggen op onze lens.
Midden de grijze drukte van de stad, komen we langs een internetcafé, en daar hier eindelijk een usb-kabel-aansluiting voor handen is en een snelle verbinding, profiteren we ervan om een 150 tal foto's op te laden naar ons on-line dagboek. De zaakvoerder drukt ons op het hart onze fietsen binnen te plaatsen, ook al vertelden we hem dat die gesloten zijn...heel geruststellend klinkt dat niet !! Het oude stadsgedeelte lijkt ons interessanter, we zien het azuurblauw van de Zwarte Zee en fotograferen het officiële eindpunt van ons route , de vuurtoren. Toch willen we liever buiten Constanta logement zoeken, en als we iets verder op een terrasje de ober naar de weg richting Bulgarije en Varna vragen, waarschuwt deze ons voor de Bulgaren..."veel meer criminaliteit dan hier"...met de internet-baas in ons gedachten, vragen we ons af wat dat dan wel moet zijn?? ...maar we maken ons niet te veel zorgen, want we zagen al meer vooroordelen sneuvelen, 't zal wel zijn zoals overal: "de vreemdelingen hebben het weer gedaan"

We proberen dus Constanta te verlaten,op zoek naar rustiger oorden om de nacht door te brengen, maar komen in een hectische verkeerssituatie terecht, met 4 en 6 vaksbanen, vele verkeerslichten en rare ronde punten waar we niet wijs uit geraken, kortom SUPERSTRESSEREND !!
We besluiten algauw de grote baan te verlaten, richting kust, daar moet er toch iets te vinden zijn zou je denken. Veel hotels inderdaad, maar allen gesloten wegens laagseizoen...pffffff. Bij hotel Edmond laten ze ons toe, waarschijnlijk omdat er al een groep missionarissen logeert en het hotel dus toch actief is. Het menu is beperkt en dus eten we voor de 3de keer op rij kipfilet met frietjes, vermoedelijk is dat hier zowat het "noodmenu"We informeren bij de balie wanneer het rustiger is op de baan, die we morgen toch zullen moeten verder zetten. Dit is alleen tussen 04 en 06 u in de morgen blijkt. Er zit dus niks anders op dan vroeg slapen en vroeg opstaan.

dag 16: 28 mei 2008 Eforie Sud - Varna 133km
Om 05u15 zijn we al aan het fietsen...zonder ontbijt, maar de baan is inderdaad verlaten, en het is niet eens koud. Onze ontbijtinkopen doen we nog op Roemeens grondgebied en nuttigen we aan een tafeltje voor de winkel. Intussen rijden we weer op een normale 2 vaksbaan en is het redelijk rustig .
Ongeveer bij km 40 komen we aan de grens naar Bulgarije, en in niemandsland tussen Roemenie en Bulgarije kruisen we opnieuw een fietser, weer een Fransman. We staan een hele poos te kletsen samen, midden op de weg, tot een douanier ons vriendelijk vraagt toch aan de kant te willen gaan staan. Rond de middag hebben we al bijna 100 km op onze teller staan, en het einddoel lijkt heel nabij. Oswald lijkt dan ook sneller en sneller te rijden, tot ik hem vraag toch iets kalmer aan te rijden, wat hij ook meteen doet. We stoppen nog regelmatig om fruit en drank en ook voor een dessertje. We komen stilaan precies aan de Azurenkust , met prachtige zichten en heel op en neer gaande wegen. Feitelijk was het buiten die eerste dagen in Hongarije, elke dag klimmen geblazen. De laatste klim is er een serieuse, van 8 % en redelijk lang, met een 4 tal haarspeldbochten.Maar onze inspanningen worden beloond, want we zien nu de naamplaat "Varna Region " en dit betekent ons uiteindelijke eindpunt...wij hebben het gehaald, en komen zelfs nog voor Lieve aan in Hotel Atlas in Golden Sands.

teller toont een totaal van 1666 km !!!

week van 29 mei tot 5 juni in hotel Atlas:
Die week gewone toerist uithangen viel mij en Oswald nogal tegen, want het contrast met ons fietsavontuur was nogal groot.We voelden ons net in het "Bellewaerde aan de Zwarte Zee" ... Gelukkig klikte het ook tussen mij en Lieve, zodat we er toch nog een leuke tijd van konden maken met ons drietjes. We deden een uitstap met de taxi naar Varna, en profiteerden om daar een kartonnen doos en tape te zoeken om mijn fiets terug in te pakken voor de terugreis, Lieve had voor Oswald zijn speciale fietstas meegebracht uit België. We deden ook een uitstap met een autocar naar een nabijgelegen pittoresk schiereiland Nessebar .

Oswald en ik dachten ter plaatse nog wat te kunnen fietsen, wat we ook twee voormiddagen deden: 1 keer 55 km, en 1 keer 42 km, zodat ons volledig totaal komt op 1763 km. Na 2 dagen hetzelfde drukke stuk baan te hebben gedaan, en dezelfde steile helling, besluiten we maar onze fietsen klaar te maken voor de terugvlucht, want veel andere route-mogelijkheden hebben we er niet.
Voor mij komt er nog een leuk moment in het hotel: op een namiddag besluit ik te gaan pingpongen met het animatie-team, en ik speel een mini tornooitje met een Roemeen, een Engelsman en een Bulgaar van het animatie-team, en ik heb warempel gewonnen...mijn wekelijkse trainingskes hebben mij dan toch iets bijgebracht

Onze terugvlucht verloopt niet zo vlot als bij de heenreis, want we komen in België aan met 7 uur vertraging, maar ook nu komen onze bagage en fietsen tijdig en ongeschonden aan, zodat we kunnen zeggen: eind goed , al goed !!