Na onze spullen neer gedropt te hebben rijden we naar Los Sauces om daar een wandeling van een uur te maken. Deze wandeling verloopt over asfalt langs een kloof. Een mooi inkomertje om te wennen aan het klimaat. Van dat gebruikelijke uur maken wij er twee van. De omgeving is zo waanzinnig mooi en divers dat we veel meer stilstaan dan gebruikelijk is. Vooral om alle gekkotjes te zien, volgen en fotograferen J Om 14.00 zijn we weer terug in Charco Azul. We besluiten hier een plons te nemen. De Charco Azul zijn natuurlijke zwembekken. 

Zondag 20 juli.Vanaf 9 uur schijnen er 2 taxi’s vanaf Las Tilos naar de top te rijden om wandelaars te droppen voor het begin van hun tocht door een gevaarlijk wandelgebied. Tenminste, dit is wat wij moeten geloven als we de borden en beschrijvingen van deze route lezen. Met regen en of als het een dag ervoor heftig geregend heeft, mag deze route niet gelopen worden. De kans dat je uitglijdt of valt is dan erg groot. Ook lezen we telkens dat je andere mensen geïnformeerd moet hebben voordat je begint. Dit laatste hebben wij natuurlijk ook gedaan J

De tocht..  Alleen met de taxi naar boven was al schitterend. Het werd afgeraden met eigen auto.. Maar het is toch maar asfalt? En ja hoor.. het laatste half uur (van een uur totaal) ging toch over een erg steil leem weggetje. Gelukkig was het hier behoorlijk droog.

Na een uur was het zo ver… We mochten eindelijk op eigen voet verder!! Het begon rustig, al liep het pad wel langs een zeer steil en diep ravijn. Al snel kwam de eerste tunnel (van de 13!!). En ja, het was echt donker binnen! Wij hadden ons Nuon-zonne-cel-altijd-werkend-lampje bij ons en lachten een tweetal Fransen uit die batterijen aan het verwisselen waren in hun hoofdlampjes… Even later hadden we de Fransen bitterhard nodig omdat ons lampje zo weinig licht gaf, we amper een voet konden zetten binnen de tunnel. Hierna volgde snel een 2^e en 3^e tunnel. Toen de langste, wel 400 meter! Gelukkig was het Franse stel zo aardig om even op ons te wachten zodat we met z’n vieren erdoor konden. Gelukkig! Vive la France J

Na het ene schitterende uitzicht volgde snel het andere. Schitterende begroeiing ging over van het een in het andere. Al snel hadden we meer dan honderd foto’s! En toen kwamen we langzaamaan waar het bij deze toch allemaal om ging.. De 2 bronnen van La Palma. De bronnen die meer dan 200 liter per seconde aan water afvoerde via allerlei kanalen. Wij liepen dan ook bijna de gehele route langs een snelstromend waterkanaaltje dat het water naar benden, naar de mensen bracht. En zo kwamen we dus aan bij de “natte tunnel” en ja, hij was nat!! Het zag er uit als een douche.. en ja.. het was ook een douche! En ook wel een heel koude!! Brr… Maar zo mooi… zooo schitterend, dat eenmaal binnen de tunnel je verschillende openingen had waardoor je naar buiten kan kijken, zo als je jezelf waande achter een waterval! Echt fantastisch om dit te ervaren!

Hierna volgde een zeer steile klim langs een hard stromende waterval. Waarbij we onze tocht vervolgde met een zeer snelle afdaling die uitte in een droge rivierbedding. Een rivierbedding met enorm grote keien!! En ja hoor.. we zouden het volgend half uur moeten klauteren van de ene kei naar de volgende.. En hier was soms een behoorlijke behendigheid of sprong voor nodig. We vervolgden onze weg verder door het laurierbos. Zeer dicht begroeit en werkelijk schitterend om te zien. Als een tropisch regenwoud er zo zou uitzien, zou ons dat niets verbazen! Af en toe kwam er nog een houtenbrug om over de droge rivierbedding heen te stappen en tenslotte kwamen we weer aan bij onze auto. Onze auto die we bij het informatie/bezoekerscentrum in Los Tilos hadden neergezet alvorens we op de taxi stapte. Wandeltocht geslaagd. We hebben het overleefd, hebben van de tocht genoten en stapten vol tevredenheid weer in onze auto terug naar appartement Miriam en de bananen plantages.

Maandag 21 juli zijn we op weg naar het grootste Draken-bloed-bomen-bos van La Palma gegaan. Dit ligt bij La Tosca. Een kleine wandeling richting het dorpje bied ons mooi uitzicht op de zee, een kloof en tadaaa: de drakenbloedbomen. Enorm zijn ze!

De volgende ochtend dinsdag 22 juli stonden we vroeg op. Eerst wilden we om 6.00 al opstaan, maar het was nog donker. Dan maar om 7.00. Een uurtje later stonden we op het plein van het dorp en begon onze wandeling: een rondwandeling door Las Tricias 6 km. Het was een route van dalen en stijgen. De route begon op asfalt, daarna binnen doorweggetjes langs huizen van de inwoners, mooie tuinen en de grootste drakenbloedboom van La Palma (al twijfel ik er aan of diegene die in “onze tuin” staat niet groter is???!!).

Vervolgens liep de route langs het waterverdeelpunt voor de inwoners van Las Tricias. Dit was soms nogal een lastige route aangezien ik een paar keer flink bijna onderuit gleed. Al zou je toch zeggen dat ik genoeg grip onder m’n zolen heb. Remco had hier echter minder moeite mee en liep fluitend vooruit J We liepen meer en meer een kloof in met zo hier een daar een huisje wat gemaakt was van doeken en golfplaten. Op een gegeven moment een café waar we aloë vera drankje kon drinken. Helaas was dit pas open vanaf 12.00. Dit café was alleen met de voet bereikbaar en lag aan de binnenkant van de kloof. Heel primitief gemaakt met wat bankjes, doeken en een houten kastje met allemaal poedertjes, pannetjes en potjes. Na dit café hadden we eventjes moeite met de route te hervinden, maar al snel liepen we in de goede richting naar beneden de kloof in. Daarna begon een flinke klauterpartij met een hoop spinnenwebben en gemopper van Laura. Het was echter een prachtige klim met de mooiste uitzichten. De wandeling liep langs grotten waar de eerste Palmeras leefden. In de jaren ’60 leefden hier de hippies. Boven aangekomen was zo’n grotwoning nog helemaal ingericht alsof hier nog mensen leefden. Of dit zo was weten we niet. Maar als daar iemand woont heeft diegene echt mega mooi uitzicht. Na deze klim ging de wandeling verder langs een andere kloof, nog wat huisjes met tuinen en uiteindelijk kwamen we weer op de asfalt weg uit. Na 3,5 uur waren we weer terug in onze Vista Drago. Even een bammetje naar binnen werken en dan weer door richting Punta Gorda El Puerto. Een steile weg met de auto en vervolgens een afdaling van ongeveer 400 betonnen treden. We kwamen uit bij een haventje waar wat roeibootjes in de zee lagen en een aantal huisjes die in de grot gegraven waren, echte grotbewoners leven hier nog. Op de rotsformatie is een zwembekken gemaakt. Een zwembadje met zwemwater uit de zee. Op de rotsen kan gezond worden en dit is wat wij dus ook heerlijk 2 uurtjes gedaan hebben.

Op woensdag 23 juli is het al weer zo ver om te gaan verkassen. En wel naar Los Llanos, de grootste stad van La Palma met 20000 inwoners. Eenmaal daar gaan we met de auto naar Refugio El Pilar om de Birigoyo te beklimmen. Dit is tevens een wandeling van 6km. Wij starten de wandeling om 14.00 en merken dat het echt heel warm is om te wandelen. Stiekem hopen we dan ook op een beetje schaduw onder de grote dennenbomen al weten we dat we zo meteen op lava gaan lopen waar geen drol op groeit. Na 800 meter is Laura het al zat, alleen maar klimmen en niet zo’n beetje ook! Ook is de routeomschrijving niet geweldig en de kans dat we te veel gaan lopen in deze hitte is groot. Toch blijven we hopen op de goede bewegwijzering. Remco krijgt de goede ingeving om dan toch een bordje “Birigoyo” te volgen en een grote steile klim van ongeveer 100 meter volgt. Bovenaan gekomen worden we dubbel en dwars beloond, wat een uitzicht!! We lopen op de rand van de krater en overal is lava zichtbaar. Ook loopt er een pad over de rug van de vulkaan richting een volgende vulkaan. Deze volgen wij en we komen aan op een nog hogere bult met nog mooier uitzicht (kan bijna niet!).

Hierna dalen we af via een weg met grind en lava stenen. Grip hebben we bijna niet het is voornamelijk naar beneden glijden, prachtig! Vrij onderaan door een bos en dan komen we al weer aan bij de auto. Al met al duurde deze tocht 2 uur en 15 minuten. Wauw!! J ’s Avonds, als we met een kaarsje buiten een boekje zitten te lezen, komen alle gekko’s te voorschijn. Wat een mooie diertjes. Op z’n kop hangen en ze lopen echt overal.

Donderdag 24 juli zijn we de Caldera ingedoken. Dit moet ook één van de mooiste wandelingen van het eiland zijn, met een lengte van 16km, enkele reis. Dus geen rondwandeling. Binnen de Caldera (krater) mag je nergens parkeren. Hiervoor moesten we dus met een Taxi omhoog gebracht worden.

Binnen een half uur had de taxi ons van 250 naar 1250 meter hoogte gebracht! Vanaf daar zouden we de krater binnen lopen in een alsmaar dalende wandeltocht van ongeveer 16km. De tocht was opgedeeld in 3 delen. Deel 1 een gemakkelijke daling van ongeveer 2 uur naar de altijd stromende rivier La Turbiente midden in de krater. Hier zou dan gezwommen kunnen worden in natuurlijk gevormde zwembekkens. Deel 2 een stevigere categorie afdaling en wandeling door een pijnbos direct gevolgd door Deel 3 een zeer heftige toch langs de dalende rivier waar je een eigen weg moest zien te vinden langs de rivier. Hoe hoger de rivier zou staan, hoe meer tijd en moeite dit zou kosten. Kortom; we begonnen met goede moed aan deel 1, weg vanwaar de taxi ons had gebracht.

Het eerste gedeelte was inderdaad niet al te lastig. Een rustig dalende weg, wat hier en daar toch wel heel smal langs de kloof liep. De rivier de Turbiente stelde eigenlijk niet veel voor. Een meter of 4 breed en niet erg diep.

Helaas een kleine teleurstelling; geen zwembekkens. En best wat mensen die op de 30 meter hoger gelegen camping stonden. Snel maar weer verder… Deel 2. Een pad met hier en daar een flinke klim (+600 meter) en dan weer een sterke en lastige daling (-500 meter) in zeer kort tijdsbestek. Tijdens een van deze flinke klims kregen we uitzicht op de rots (en of trots) van La Palma. Een hoog uitstekende rots met een gezicht van een mens. En ja inderdaad, je kon het hoofd, de mond, de kin, het haar en de oren herkennen! Bijna beangstigend! Het volk op La Palma geloofd ook dat wanneer deze rots zou afbreken en vallen, daarmee het hele eiland zou vergaan.  Hopelijk blijft hij nog even staan!

Hierna kwamen we al snel uit bij een andere rivierstroom en bedding. Hier zou onze weg erg lastig worden en niet volledig bepaald. En ja, vanaf hier kon je over meerdere zijden en kanten de rivier stroomafwaarts nemen.. Soms flink springen, of klauteren. Dan weer naar de andere kant springen of zelfs waar 2 stromen samen kwamen onze schoenen uit doen voor een verfrissende voetenbad!! Want het was te diep om met schoenen aan te nemen. En je moest toch oversteken! Leuk (en fris, over glad maar niet te spreken)!! Hierna waren we bij Dos Aquas. Hier wordt het water op een of andere manier afgevoerd de berg in. Mogelijk gezuiverd en verderop weer verder laten stromen. Bizar gebouw!!!

Weer verder stroom af waards ontstonden er wederom zwembekkens! Dit was de kans! Dus hopla, broek en t-shirt uit en plons!

Zo kwamen er nog een paar van deze bekkens en nog een zeer steile klim. Hierna kwam er een bord voor onze route: Experts only! Of ga rechts… De meeste mensen namen rechts, maar wij niet! En ja, dit was een vrij gevaarlijke route als je evenwicht niet goed is. Zeer smalle (maar leuke!) bergpadjes, flinke afgrond of zeer tactische korte klimmetjes waar handen en voeten nodig waren J Niet veel later liepen we weer 100meter lager en zochten we weer een weg door en langs de kronkelende rivier.. Wat een hitte, en wat een bizar mooie tocht. Na 2 km zat het erop, en konden we de werkzaamheden die plaatsvonden naast de parkeerplaats van onze auto weer horen. We wisten dat we er weer waren. Waar we begonnen, 6 uur en 40 minuten geleden!

Vrijdag 25 juli, onze 2^e week!

Om 13:30 rijden we Los Llanos uit, op naar Casa Picos, het huisje dat we een week gehuurd hebben! Lekker een dagje zonder wandelingen of andere bezigheden. ’s Avonds, zodra de lichten aan gaan (vanaf 9 uur) dan verschijnen de gekko’s vrijwel direct. En ze maken wel een erg grappig geluidje. Namelijk alsof iemand lacht. Met de stem van een eend. Soms een beetje scary...

Morgen staat er een lange wandeling voor de boeg! Namelijk de vulkanen toch van maar liefs 19 km, enkele wandeltocht, geen rondwandeling.

Na flink wat gepuzzel waren we eruit. We rijden en parkeren de auto in het centrum van Los Llanos, nemen vanaf het busstation de taxi naar Refugio el pinar (20 euro) lopen naar Los Canarios en daar de bus terug naar Los Llanos (of de taxi als de bussen niet rijden binnen 1 uur na aankomst) het blijkt dat de zaterdag diensten zeer onregelmatig zijn. Heel ingewikkeld, maar dan komen we wel ergens!

Zaterdag 26 juli, Tijarafe.

Douchen, eten, en heeeeel veeeeel water mee, en om 7:45 uur vertrekken we naar Los Llanos. Om 8:30 hadden we een taxi en deze bracht ons naar Refugio el pinar voor het begin van onze tocht voor vandaag. Deze tocht had zwaarte 8 (zwaar tot zeer zwaar) over 19km waar ongeveer 5 a 6 uur zonder pauzes voor stond. Om een paar minuten voor 9 begonnen we aan onze klim van de Birigoya. Precies dezelfde als 2 dagen geleden. De klim, maar nu veel eerder op de ochtend, gaat ineens 2 keer zo snel J Wat hitte en koelteverschil wel niet met je kan doen! Onvoorstelbaar!

Alleen gaat onze toch nu na 2,5km wel verder de GR 131 Los canarios op en niet de Birigoya. Vanaf hier begon ook onze klim van enkele honderden meters. Vanaf Refugio startte we op 1450 meter en ons hoogste punt zou 1950 meter zijn, Hoya Negro. Wat een uitzicht. Ver boven alle wolken, en uitzicht over alle andere bergtoppen en Los Llanos. Even later konden we ook Santa Cruz zien en de landingsbaan van het vliegveld. Ook zagen we al vrij snel El Hierro, La gomera en Tenerife liggen, de andere eilanden. Echt schitterend!

Hierna weer wat afdalingen en flink klimmen. Vanaf ongeveer 7-8 km ging onze tocht in grote lijnen enkel naar beneden. Vanaf de krater van Hoya Negro eigenlijk. Wat een indrukwekkende vulkaan! En in 1971 nog voor het laatst actief geweest.

Binnen een half uur dalen, of eigenlijk glijden, we naar beneden. Binnen een half uur van 1600 naar 1200 meter. Een klein klimmetje nog naar de vulkaan Martin, en vanaf hier dalen we naar een 500m hoogte af, waar Los Canarios (Fuencaliente) ligt.

Ons eindpunt. Op veel punten bestaat ons pad uit zacht zand, en dan weer losliggende lava blokken. Het laatste gedeelte door het pijnbos. Hier veel ruige treden van lava en enkelverstuikende stappen die gemaakt moesten worden. Met erg pijnlijke en vermoeide voeten komen we aan in Los Canarios. Na even heen en weer lopen, blijkt ook dit dorpje maar te bestaan uit 1 hoofdweg. Onze bushalte is dus ook snel gevonden J

Helaas is het zaterdag, en de bus van 16 uur rijdt dan niet. Het is nu 15:30 en de volgende zou pas weer om 18 uur rijden!  Bijna 3 uur wachten dus! Alles leuk en aardig.. en Ook al is het vakantie… Een taxi dus. 

Op zondag 27 juli zijn we ’s ochtends naar Tazacorte geweest. Het leek ons een leuk dorpje om te bezoeken. Tazacorte bestaat uit twee delen: het strand gedeelte en het dorp zelf. Om 14.00 terug bij ons huisje om eventjes wat zonnenstraaltjes mee te pikken, want om 16.00 gaan we al weer op pad naar Fuencaliente om te gaan duiken. Laura is inmiddels al flink zenuwachtig en vraagt elke 5 minuten hoe laat het is. De weg er naar toe duurt lang (voor ons gevoel). Als we in Fuencaliente bij het duikcentrumpje aankomen is er nog niemand. Later komt onze duikinstructeur aan. Eerst onze spullen in een bak, daarna mogen we instappen in een 40 jaar oude Landrover (als dat maar goed gaat…). We komen aan op een afgelegen strandje bij het meeste Zuidelijke puntje van La Palma. Eerst legt hij allerlei dingen uit. Daarna een ronde van 20 minuten in het water. Vissen, waterspinnen, krabben en een kolossale rots onder het water maken diepe indruk. Uiteindelijk is het 20.00 als we bij het duikcentrum zijn: 3 uur vol in touw geweest, wat een energie kost dat zeg! Maar we genieten samen na in een wazige roes. Om 22.00 eten we wat in El Paso en daarna gaan we naar huis, slapen en dromen over de onderzeese wereld.

De volgende dag, maandag 28 juli, staan we niet al te vroeg op. We rijden om 10.00 weg om naar de top van Roque de Mucharos te rijden met de auto. Het is een mooie slingerende rit van 1 uur. Eenmaal daar aangekomen zitten we tussen de sterrenwacht en op het hoogste puntje van La Palma: 2420 meter. Om dit topje kunnen we rondwandelen en hebben we prachtig uitzicht op alle plekken waar we wandelingen hebben gemaakt en geweest zijn. Na een klein uurtje genieten rijden we terug naar beneden, waar we allebei misselijk van worden.

Dinsdag 29 juli dan eindelijk op jacht naar dolfijnen, walvissen en schildpadden! Maar eerst weer eens lekker genieten van ons huisje en zwembad. Of te wel; flink uitslapen, rusten en opstaan met een duik in het zwembad!

Om kwart voor 3 staan we bij de boot.

De boot bracht ons langs de kust naar uiteindelijk een zeer grote mooie grot, wat bleek precies onder Tijarafe te liggen. Onder ons huisje dus! Schitterend. En nadat de boot achteruit draaide, bracht hij ons, en de boot, tot volledig in de grot! Ook erg mooi. Hierna voeren we naar de piratenbaai en uiteindelijk naar een afzonderlijk en afgezonderd plaatsje. Hier woonden denken we nog 50 mensen, zonder toegang van een autoweg! Bizar. Wij lagen hier aan en er kon gezwommen worden. Helaas was het erg diep, dus geen vissen of iets waarneembaar. Dan maar weer terug op de boot, en hopen dat deze snel verder zou varen. Niet veel later deed hij dat ook, en we voeren naar open zee. Hier zouden we naar dolfijnen en walvissen gaan zoeken. Helaas niets gevonden, en we legden weer aan in de haven van Tazacorte. Het was inmiddels 6 uur, mooie tijd om een restaurantje te gaan zoeken.

Woensdag 30 juli was een dag dat we allebei iets anders zouden gaan doen. Remco wilde heel graag nog eens mountainbiken op La Palma

Om  11 uur zaten we dan eindelijk op onze bikes op weg! We waren met z’n vijfen totaal. De gids, een goede vriend van hem (wie voorop zou gaan rijden) en 2 duitsers waarvan 1 nog noooooit had gemountainbiked! Na 5 minuten fietsen, kwamen we aan de rand van de stad. Hier bleek een grote ford transit bus te staan, waar onze fietsen ingeladen werden. Met de bus reden we toen richting Refugio el pinar, tot een hoogte van ongeveer 400m. Vanaf hier moesten we warm fietsen tot ongeveer 1400m! Hierna zouden we grotendeels downhill gaan, Yes!

Bijna op de Birigoyo aangekomen daalde ons pad licht en konden we wennen aan het pad met de grote keien. Een lichte pauze volgde en iedereen kon even op krachten komen en wat eten. Hierna vervolgde we onze weg richting Hoyo Negro, een vulkaan. Net voor de vulkaan zouden we voor een keuze staan. 1 rustig dalend pad richting los canarios en dan over de autoweg terug naar Los Llanos, of een heftiger en meer spectaculairder pad naar beneden en dan nog maar 10min over de weg naar Los Llanos te moeten. Wat ik wilde en de Duitser (die oorspronkelijk een venezulaan was) was snel duidelijk, de keuze was voor de nieuweling. En eigenlijk nog voordat ik of de andere duitser wat kon zeggen, zei de nieuweling: “Heftig pad!!” Wow… respect for him!! 

En zo vervolgde we ons pad.. En stijl en pittig was het! Stoer.. stijl zandpad gevolgd door echt grote keien en dan weer een asfalt weg met kleine steentjes waar je gemakkelijk over gleed. Nu stoppen we en moeten we ons zadel lager zetten. We gaan nu z’n stijl stuk naar beneden dat we ons kont achter onze zadel moeten houden om niet over de kop te slaan. Een goede tip!! Ook leer ik dat je met downhill het beste kunt remmen met alleen je wijsvinger! Zo kun je met de rest goed het stuur vasthouden wat het belangrijkste is. Het is erg wennen, en grijp snel zo nu en dan nog met 3 vingers de remmen vast. Maar merk dan gelijk hoeveel pijn mijn handen doen van het opvangen van alle klappen. Ik corrigeer mezelf dus weer snel. Heelhuids kom ik om 16 uur weer aan in Los Llanos.

Op donderdag 31 juli reden we met de auto naar de andere kant van het eiland. Hier zouden we onze allerlaatste wandeltocht gaan maken. Van de super zonnige kant reden we een tunnel door en kwamen we uit aan de iets minder en wat koelere kant. Ook prachtig, veel groen, en toch een heel ander soort stukje eiland. Bij een kerkje parkeerden we de auto. We wisten toen nog niet precies wat ons te wachten stond... Een wandeling waar we niemand tegen zouden komen en waar de paden niet echt duidelijk waren. Spannend, maar o-zo de moeite waard! Het begon al toen we een stukje de kloof inliepen, een prikkeldraadhek wat aan de kant was gezet. Het was overduidelijk dat die eerst over het pad heen stond, met de bedoeling dat de toegang versperd was. Toch maar doorgelopen. De paadjes werden wat wilder met hier en daar een bosje struiken waar we dwars door heen moesten. Vervolgens komen we bij een bord wat wij niet kunnen lezen. Maar “Peligro, prohibido el acceso a toda persona ajena a esta instalacion” klinkt toch wel erg ‘gevaarlijk’! Toch doorgelopen...en gelukkig maar, want de natuur was geweldig! De rust, de stilte, de schoonheid: prachtig! Op een gegeven moment vraagt Remco waar deze route ons eigenlijk heen leidt, want de kloof loopt op z’n einde. We kijken schuin omhoog en zien gaten in de enorme kloof die boven ons uit torend. Het blijkt dat er een tunnel door de berg heen loopt, de gaten zijn de licht- en kijkgaten. Voordat we de lange tunnel ingaan houden we eventjes rust. Achter ons is te zien dat er ’s winters een grote waterval is, die nu (zomers) opgedroogd is. We laden onze zonne-energie-zaklamp nog even op en verdwijnen dan in de tunnel.

Erg mooi om op de rand van de afgrond te lopen. Remco maakt eventjes een foto en ik verken de tunnel met mijn zaklamp. Dat had ik misschien beter niet kunnen doen, want ik slaak een harde gil en sta te trillen op mijn benen. Boven mij (in de tunnel die 1,70 hoog is) zit een ca. 10 cm grote, rode spin. Remco lacht er om en wilt graag een foto maken, maar ik trek hem mee. Stel je voor dat dat ding naar beneden klettert L Na ongeveer 10 minuten lopen komen we de tunnel uit. Ogen moeten weer wennen aan het licht. Remco heeft inmiddels een lange tak gepakt en zwaait deze voor zich uit, omdat we veel spinnenwebben zijn tegen gekomen. Op een gegeven moment maak ik een tweede gil. Die spin loopt op Remco’s rug!! Ik sla hem met de zaklamp van z’n rug af. Hij is weg, maar we kunnen niet ontdekken waarheen. Ik griezel er helemaal van en Remco inmiddels toch ook wel een beetje ;-)

 

We zetten onze wandeling voort en genieten weer van al het moois om ons heen. We komen in het dennen begroeide gebied en zien de zee en een stukje van Santa Cruz. Omdat het pad zo schuin naar beneden loopt maken we wel eens een paar ren sprongetjes. We dalen snel af en komen weer uit bij het kerkje. Wat een wandeling zeg! Spinnen, afdalingen, tunnels, bijna onbereikbare paden, in 1 woord: geweldig! Moe, maar voldaan rijden we weer terug naar de zonnige kant waar we lekker een duik nemen in ons prive zwembad.

De laatste dag, vrijdag 1 augustus, rijden we naar Puerto Naos, een bekend strandje van La Palma. Wij vinden er niet veel aan, want behalve een groot hotel en wat souvenirs winkeltjes is hier niet veel meer te vinden. Dan maar naar de hoofdstad om daar onze laatste vakantie uurtjes te spenderen. Santa Cruz is lekker levendig en we dwalen wat rond door de achterstraatjes. Nog een beetje cultuur opsnuiven. Het indrukwekkende is dat de windrichting recht de stad in staat. Hierdoor is de zee erg wild en slaat grote golven over de muur de stad in. We worden af en toe lekker nat, een heerlijke verkoeling!

Aan het einde van de middag leveren we onze auto in en checken we in. Op naar Nederland met in gedachte dit bijzondere land: La Palma.